این کابوس کی تمام می شود؟
محمدحسين جعفريان
سه شنبه ۲ آبان ۱۳۹۱ ساعت ۰۰:۵۱
کد مطلب: 73182
الان كه سرگرم نوشتن اين يادداشتم، فكر خانوادههاي آن ۲۶ دانشآموز حالم را خراب كرده است. عجيب است كه ما درد را ميدانيم و هر روز با آثار مخرب و آسيبهاي غيرقابل جبران آن روبهرو ميشويم و با اين حال براي درمان ريشهاي آن چارهانديشي نميكنيم!
ديگر بايد چه بشود؟ خاطرتان هست پيامد پنج روز تعطيلي به خاطر برگزاري اجلاس غيرمتعهدها در تهران، پليس راهور كشور آمار داد؛ طي همان پنج روز بيش از دويست نفر از هموطنانمان در سوانح جادهاي كشته شدند. يعني قريب كل تلفات زلزله آذربايجان كه همه را به تكاپو انداخت، در سكوت و بيتوجهي كامل مسئولان مربوطه، تنها طي پنج روز، همين تعداد از هموطنانمان در جادههاي كشور كشته شدند! برادران! عزيزان! يك جاي كار ايراد دارد!
اين وضع غيرقابل تحمل است. چرا كسي فكري نميكند؟ مگر نه آنكه براي هر موضوع بسيار ساده و كماهميتتر، بلافاصله گروههاي تحقيق و پژوهش و ستادهاي مواجهه با بحران و امثالهم تشكيل ميشود، بحران از اين بالاتر؟! جمع كنيد عدهاي از كارشناسان و عقلاي قوم را و ببينيد گره كار در كجاست. آخر تا كي بايد به اين وضع ادامه داد و هر روز خبرهاي دلخراشي كه هر كدام كم از فاجعهاي تمام عيار ندارند، روح و روان اين مردم را متاثر كند.
از ياد نميبرم، چند ماه قبل اتفاق مشابهي در سوئيس براي يك اردوي دانشآموزي بلژيكي يا هلندي افتاد. تمام اتحاديه اروپا تعطيل شد. تا مدتها پرچمها نيمه افراشته ماند. دهها تيم تحقيق از محل تصادف تا وسيله نقليه و شرايط آب و هوايي و ... را بارها و بارها و به دقت هر چه تمامتر بررسي كردند تا علت اصلي را كشف كرده و اجازه تكرار آن را ندهند. چند مقام رده اول كشورهاي مربوطه هم استعفا كردند.
حالا اينجا، خبر را ميشنويم و عدهاي پيام تسليت ميدهند و انگار نه انگار! حالا كه حرف جابهجايي سالانه صدها هزار و بلكه ميليونها دانشآموز هست، چرا به روشهاي كمخطرتر، نظير استفاده از ناوگان ريلي بسنده نميكنيم؟ چرا سعي نميكنيم رانندگان اين گروهها گزينش شده باشند. وسايل نقليه آنها نيز به همين ترتيب و ... باز هم تكرار ميكنم. من متخصص اين عرصه نيستم ولي تكرار اين خبرها جگرم را آتش زده. شما را به خدا فكري بكنيد. دلتان را بگذاريد كنار دل آن ۲۶ خانواده، تصور كنيد الان چه ميكشند آن بندگان خدا!
